Rob de Vries :-)

uit Enschede

Pijlgifkikker

Beoordeel dit item
(13 stemmen)

Deze opvallend blauw gekleurde gifkikker heeft maar een klein verspreidingsgebied: hij komt uitsluitend voor in verspreid liggende bossen in een savannegebied in het zuiden van Suriname. Net als andere gifkikkers maakt deze soort een sterk huidgif aan. Dankzij zijn waarschuwingskleur kan hij zich zonder gevaar overdag vertonen.

Pijlgifkikkers komen aan hun naam doordat Zuid-Amerikaanse indianen het gif van deze kikkers gebruiken om de pijlen voor hun blaaspijpen mee te bewerken voor de jacht. Phyllobates terribilis is nog steeds het meest giftige dier ter wereld.
Er zijn inmiddels zo'n 65 soorten pijlgifkikkers beschreven. Pijlgifkikkers zijn niet gevaarlijk voor de mens. Slechts wanneer het gif van deze kikkers rechtstreeks in het bloed terecht zou komen (wondjes) dan zou dit irritatie en zelfs ontstekingen en koorts kunnen veroorzaken.

Biotoop
Pijlgifkikkers komen uit de tropische, vochtige regenwouden van Zuid- en Midden-Amerika. (zuidelijk Suriname, geïsoleerde bossen in Sipaliwini savanne) Ze komen voor op plaatsen waar het hele jaar door een betrekkelijk constant klimaat heerst en waar een enorm aanbod aan kleine insecten beschikbaar is. De temperaturen in hun biotopen schommelen meestal tussen de 20 en 30 graden Celsius. Er zijn soorten (Dendrobates quinquevittatus) die graag in en rondom bromelia's leven, waar zij profijt hebben van het water dat zich in de kokers van deze planten verzamelt. Zij zitten soms in bromelia's op meer dan vier meter hoog in de bomen. Sommige bromelia's hebben meer dan een liter water in hun koker staan; een ware minivijver met een geheel eigen fauna erin.

Het mannetje verdedigt een territorium waarnaar hij met zacht geluid vrouwtjes probeert te lokken. Een vrouwtje legt slechts 5 tot 10 eitjes op een vochtige plek op de bosbodem. De eitjes worden door beiden goed bewaakt en vochtig gehouden. Het mannetje vervoert de kikkervisjes op zijn rug ieder naar een eigen poeltje, vaak niet meer dan regenwater in de kelk van een bromelia. De jongen worden door het vrouwtje gevoerd met onbevruchte eitjes. De totale broedzorg duurt 12 tot 14 weken

 

 

 

Meer in deze categorie: « Bufo marinus Pipa Pipa »

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat alle vereiste gegevens ingevuld zijn, aangeduid met een asterisk (*). HTML code is niet toegestaan.